ولو جعلت له الدنيا على أن يبكي، وأحد يراه، لم يفعل

٣٢ - حدثنا عبد الرحمن بنُ صالح، حدثنا أبو بكر بنُ عيّاش، عن عاصم قال : كان أبو وائل إذا خلا بَكَى؛ فسمعتُه يقولُ إذا سجَدَ : رَبِّ ارحَمني، رَبِّ اعْفُ عنّي، ربِّ إنْ تَعْفُ عنّي تَعْفُ طَوْلاً من قبلكَ، وإنْ تُعَذِّبْني تُعَذِّبْني غيرَ ظالمٍ ولا مسبوقٍ. قال : ثم يَشِيجُ كأشدِّ نشيجِ الثَّكْلَى، ولو جُعِلَتْ له الدنيا على أنْ يَبْكي، وأحدٌ يَراه، لم يَفعلْ.
هیچ شتێک نییە.
٣٢ - عاصم ئەڵێ : ئەبو وائیل کاتێک بە تەنها ببوایە ئەگریا، وە گوێم لێبوو کاتێک سوجدەی برد ئەیوت: پەروەدگار ڕەحمم پێ بکە، پەروەردگار لێم خۆش بە، پەروەردگار ئەگەر تۆ لێم خۆش بیت لێخۆشبوونێکی زۆر لەلایەن تۆوەیە، وە ئەگەر سزام بدەیت سزام ئەدەیت بەبێ ستەمم لێ بکەیت و پێشم بکەویت، دواتر دەنگێک لە سنگیەوە دەرچوو بە توندی وەک دەنگی دایکێک کە ڕۆڵەکەی ون کردبێت، ئەگەر بێتو دونیات پێ بدایە لەسەر ئەوەی بگری و کەسێک بیبینێ ئەوا نەیدەکرد.
ئەثەری دواتر ئەثەری پێشووتر